NEOBAR

La poetessa romana Stefania Di Lino, va sempre al nucleo essenziale della parola poetica, alla sua verità più profonda e irriducibile, e con esemplare fermezza intellettuale libera il terreno da equivoci, semplificazioni e fraintendimenti di comodo che troppo spesso ne alterano la comprensione.

Nel libro “La Memoria dell’Ombra”, la sua riflessione nasce da un silenzio denso di pensiero, di ascolto e di passione autentica: un silenzio fecondo da cui la parola riemerge non come esercizio formale o astratta costruzione intellettuale, ma come esperienza incarnata, viva, attraversata dal respiro del mondo e dalla storia.

Perciò la sua poesia si fa corpo e presenza, che trova nel suono, nel ritmo e nella materia della lingua la propria necessità espressiva. Una parola che torna a essere luogo di conoscenza e di relazione politica.

Con i migliori auguri per il suo compleanno, traduco in greco poesie dal libro “La Memoria dell’Ombra” (Edilet 2024).

La poesia nasce / dagli argini rotti della parola / è un dire cosa / che altrimenti non sapremmo,

pag. 27

del vento del canto del tempo / dell’io narrante il mutamento /

del racconto l’assenza il tormento / di ciò che sono e che divento / di quello che sento / quel che rimane / quel poco da dire / dei giorni a finire l’avvento,

pag. 79

la strada risuona di voci notturne / è l’abbaiare dei cani /

mescolato ai bisbigli umani / si organizzano gli irregolari /

i randagi i marginali / fondali di una città teatro /

su cartoni nel tunnel adagiati / poco prima di Porta Portese /

nel sottopasso ferroviario / vegliano a turno l’uno dell’altro / il sonno,

Trd. Μτφρ. Alexandra Zambà

Η Ρωμαία ποιήτρια Στεφάνια Ντι Λίνο προσεγγίζει πάντοτε τον ουσιώδη πυρήνα της ποιητικής λέξης, την πιο βαθιά και αδιαπραγμάτευτη αλήθεια της, και με υποδειγματική πνευματική σταθερότητα απομακρύνει τις παρερμηνείες, τις απλουστεύσεις και τις βολικές αναγνώσεις που τόσο συχνά αλλοιώνουν την κατανόησή της.

Στο βιβλίο της Η Μνήμη της Σκιάς (La Memoria dell’Ombra), ο στοχασμός της αναδύεται μέσα από μια σιωπή πυκνής σκέψης, ακρόαση και αυθεντικό πάθος· μια γόνιμη σιωπή, από την οποία η λέξη επανέρχεται όχι ως τυπική άσκηση ύφους ή αφηρημένη διανοητική κατασκευή, αλλά ως ενσαρκωμένη και ζώσα εμπειρία, διαπερασμένη από την ανάσα του κόσμου και της ιστορίας.

Γι’ αυτό και η ποίησή της γίνεται σώμα και παρουσία, βρίσκοντας στον ήχο, στον ρυθμό και στην ίδια την ύλη της γλώσσας την αναγκαία εκφραστική της δικαίωση. Μια λέξη που ξαναγίνεται τόπος γνώσης, συνάντησης και πολιτικής σχέσης με τον κόσμο.

Με τις θερμότερες ευχές μου για τα γενέθλιά της, μεταφράζω στα ελληνικά ποιήματα από τη συλλογή Η Μνήμη της Σκιάς (La Memoria dell’Ombra, Edilet, 2024).

Η ποίηση γεννιέται

όταν η λέξη σπάζει τα αναχώματά της·

είναι η τόλμη να ειπωθεί

ό,τι αλλιώς θα έμενε άγνωστο.

***** ****

(σελίδα 27)

του ανέμου, του τραγουδιού, του χρόνου / του εαυτού που αφηγείται την αλλαγή /της αφήγησης, της απουσίας, του βασάνου / γι’ αυτό που είμαι και γι’ αυτό που γίνομαι /

γι’ αυτό που νιώθω / γι’ αυτό που απομένει /

για κείνο το λίγο που μένει να ειπωθεί / καθώς οι μέρες σβήνουν προς τον ερχομό,

(σελίδα 79)

ο δρόμος πάλλεται από νυχτερινές φωνές / είναι τα γαβγίσματα των σκύλων / σμίγουν με ανθρώπινους ψιθύρους / κι εκεί συναθροίζονται οι αόρατοι αυτού του κόσμου / οι αδέσποτοι, οι ξεχασμένοι στις παρυφές της ζωής / το βαθύ σκηνικό μιας πόλης-θεάτρου / ξαπλωμένοι πάνω σε χαρτόκουτα, λίγο πριν από την Porta Portese / στο πέρασμα κάτω από τις σιδηροδρομικές γραμμές / αγρυπνούν εναλλάξ ο ένας για τον ύπνο του άλλου,

Από το βιβλίο «Στης σκιάς τη μνήμη» 2024

Φωτο: Stefania Di Lino, μτφρ Alexandra Zambà